Zigzag 

Omdat er veel sneeuw ligt heeft hond Toek het extra druk tijdens de dagelijkse wandeling. Zijn neus vangt verse geuren en hij houdt zijn kop permanent scheef om nauwkeurig de locatie te bepalen van gekrabbel en gepiep onder de sneeuw. Een 'vossensprong' wil dan wel eens een smakelijk veldmuishapje opleveren maar evenzo vaak is het een teleurstelling in de vorm van een stinkende mol of, nog erger, een spitsmuis. Wormeters lust Toek niet. Levert de sprong niet meteen wat op dan moet hij diep en lang graven. Dat leidt zelden tot het gewenste resultaat maar hij is nu eenmaal een hond en kan er niet mee stoppen.
Eekhoorns zijn poezen voor Toek. Het volstaat deze een boom in te jagen. Het doet hem niets als ze op een tak zitten te schelden maar op de grond horen ze niet. Van huispoes Nelson is hij wel erger gewend. Die mag graag vanaf zijn hogere positie op een tafel of kast meppen uitdelen op zijn hondenkop.
Het mooiste is echter een sneeuwhaas. Jaren geleden ving Toek een jonge onervaren haas en sindsdien wil hij er nog een. Sneeuwhazen genoeg om ons huis maar het zijn allemaal ervaren overlevers. Jarenlange selectie vanwege bejaging door vossen en grote roofvogels hebben hen enorm waakzaam, slim en snel gemaakt. De meeste hazen missen we omdat ze goed gecamoufleerd in hun schuilplaats blijven liggen of omdat ze wegrennen wanneer wij al voorbij zijn en wij geen ogen in ons achterhoofd hebben, zoal zij.
Maar soms rent een angsthaas al een paar meter voor ons uit zijn leger. Nu maken hazen op de vlucht in volle vaart hoeken van 90 graden en dat doet een hond hen niet na. Toek, die weet dat hij al op achterstand staat, begint er niet meer aan en gaat zitten kijken tot de haas uit beeld verdwenen is. Daarna besnuffelt hij vrolijk kwispelend het nog warme haasholletje. De signalen die via zijn neus zijn hersenen bereiken bevredigen hem blijkbaar meer dan de signalen die via zijn ogen binnenkomen. Mijn hond verstaat als geen ander de kunst om met zijn tekortkomingen te leven.
De enige dieren die een zigzaggende haas kunnen inhalen zijn andere hazen. Dat is nogal wiedes want anders zouden er geen hazen meer zijn. Daar kun je met een beetje geluk al in februari getuige van zijn. Vorig jaar zag ik een vrouwtje dat door 10 heren belaagd werd. Met haar soevereine zigzag techniek leek zij niet ver te komen want zij werd door de heren aan alle kanten ingesloten.
Maar deze schijn was bedriegelijk. Toen ik goed keek zag ik dat het vrouwtje door haar geren de conditie en het reactievermogen van de rivaliserende heren vakkundig testte. Zij schudde de vrijers een voor een af. 'Last man standing' mag met haar paren want zij wil uitsluitend zaad van een superhaas.

© Roelke Posthumus, februari 2013